روزی روزگاری اراک - ARAK

      

نوروز را بسیاری از دانایان گیتی با شکوه ترین جشن جهان نامیده اند.

 

پیشینه آن کهن تر از تاریخ است. با تمام دشمنی ها یی که در طول تاریخ

 

به ویژه از خلفای بنی امیه دیده،استوار و پابرجا خود را به رخ جشن های

 

 جهان میکشد.گوناگونی آیین های نوروزی را باهیچ جشنی نمی توان برابر

 

کرد. گستره برگزاری آن چندین کشور را در نوردیده،ازمصر گرفته که -

 

قبطیان نوروز را آغاز سال خود میدانند و آن را«شم النسیم»می نامند تا

 

کشور های استقلال یافته شمالی که تاجیکستان آن ایران دوم است و از

 

این سو افغانستان و پاکستان هم نوروز را از آن خود می دانند.

 

در ایران خودمان ،هر گروه و دسته ای،هر اندیشه ومرامی،هر قوم و قبیله ای،

 

نوروز راگرامی می دارد.لر و کرد وبلوچ وگیلک وآذری وفارس نمی شناسد.

 

چه جشنی می توان یافت که این همه آیین ،این همه مردم،دراین گستره پهناور ،

 

هماهنگ و هم آوا،هزاران سال جشن گرفته شده وپایدارمانده باشد .

 

به راستی چه خردمند بودند نیاکان ما و چه شکوه مند است نوروز ما.

 

ویژه گی درخشان نوروز در آسودگی و آرامش تن و جان آدمی است،که باید

 

همراه طبیعت تازه شود. هیچ رنج ودشواری در این روزها شایسته وروا نیست.

 

فردوسی هم آن جا که نوروز را به جمشید شاه پیوند می دهد اشاره کرده است:

 

سر سال نو هرمز فرود ین   برآسودازرنج تن،دل زکین

     

         

         

  

 

نوشته شده توسط حمید در سه شنبه بیست و نهم اسفند 1385 ساعت موضوع | لینک ثابت